بابایی...

بابایی...

 (14/2/1393-461)

 

خورشید

هر روز

به خانه‌ی ما

شب می‌آید

      خسته و سوخته

                         تف دیده و رنجور.

 

و هر شب در خانه‌ی ما

روز چه کوتاه است؛

به قدر شستن صورتی

خوردن شامی

و فرو بستن چشمی...

 

و تمام سهم من از همه‌ی قهرمان دنیای کودکیم همین است.

/ 0 نظر / 26 بازدید