وسیع و عمیق، دریا

 

 

 

  این خوب است که آدمی در برابر کسی که بدی‌ و خطایی انجام داده است، حتی‌الامکان به گونه‌ای رفتار کند که شایسته‌ی خودش است و نه آن گونه که آن فرد مستحق برخورد است. یا همچنین شایسته است که نیکی دیگری را به بهتر و درخورتر از آن پاسخ دهد(این موضوع به ویژه با توانایی فرد هم رابطه دارد؛ مثلاً ممکن است که یک نفر تمام داراییش یک گوسفند باشد و آن را ببخشد و دیگری رمه و گله بسیاری داسته باشد و یکی را ببخشد).

 

 

 رفتار بزرگ منشانه و گذشت کریمانه همین جاست که معنا می‌یابد. این چنین، آدمی رفته رفته چنان "وسیع و عمیق" می‌شود که به هر کوچکی برنمی‌یاشوبد و به هر قطره‌ای آلوده نمی‌شود.

 

 

  دریا، نجس نمی‌شود و چنان کسی نیز به هر کوچکی، آکنده از خشم و نفرت نمی‌شود. این چنین است که آدمی بیشتر از آن که "منفعل" باشد، "فعال" می‌شود و بیشتر از آن که متأثر شود و واکنش نشان دهد، در درونش محو می‌شوند و او خود می‌ماند.

 

 

این موضوع را جدای از رفتارهای کنشی و واکنشی نیز می‌توان که لحاظ کرد؛

 

 

نقل است که فردی نابینا به منزل پیامبر وارد می‌شود و پس از ورود وی، حضرت زهرا، پوشش خود را کامل‌تر می‌کنند. پیامبر به ایشان می‌گویند که وی نابیناست و حضرت پاسخ می‌دهند که گرچه او نمی‌بیند ولی من که بینا هستم(نقل به مضمون).

 

 

  و باز از منظری دیگر که گفته‌اند: حسنات الابرار، سیئات المقربین.

 

 

  و باز هم وه که چه زیبا فرموده است امیر کردار و کلام(ع):

 

 

 "لئیمان از طعام لذت می‌برند، کریمان از اطعام". 

 

 

 

 

 

   + مهدی رزاقی - ۱:٥٦ ‎ب.ظ ; ٢٧ خرداد ۱۳۸٦