از ازل ایل و تبارم همه عاشق بودند

 

سخت دلبسته‌ی این ایل و تبارم چه کنم.

 

(مرحوم دکتر سید حسن حسینی)

 

 

 

 

چشم آدم‌ها، پنجره‌ی وجودشان است. همان طور که در یک منزل، اهل آن منزل و کسانی که درون آن مأوی و مسکن هستند، می‌توانند که از پنجره‌‌ی آن اتاق، بیرون آن را ببینند، آدمیان هم با پنجره‌ی چشمانشان، محیط بیرون را به نظاره می‌نشیند.

 

و یادمان نرود که این پنجره، سوی دیگری هم دارد؛ یعنی کسانی که بیرون آن اتاق هستند، آن‌ها هم می‌توانند از مسیر پنجره، درون خانه و چگونگی آن را ببینند.

 

  از مسیر و مجرای چشم آدمیان نیز،  می‌توان درونِ صاحبِ چشم را دید و باز هم یادمان نرود، کسی که می‌خواهد از بیرون پنجره، درون آن را ببیند، باید که خود بینا باشد و نیز یادمان نرود برای دیدن درست درون اتاق، پنجره باید که غبار نگرفته باشد و حواسمان باشد که با کاغذ و عکس، پنجره را مسدود نکرده باشند، که در این حال، آن‌چه که دیده می‌شود، فریبنده است و آن نیست که در درون صاحبِ چشم، آن است.( و آن نیست که در درونِ صاحبِ چشم، وجود دارد).

 

الهی! بصر و بصیرت روزی‌مان کن.