"به خدا پروانه‌ها پیش از آنی که پیر شوند، می‌میرند."*

 

 

و این خط نوشته، زمانی است که در دلم جا مانده بود:

 

برای عزیزی واژه مادر و به حرمت نامش. به نام و با یاد حضرتش

 

السلام عَلی فاطمه و أبیها و بَعلِها و بَنِیها و سِرِّ المُستَودَعَ فیها

 

 

 

 

زمانی که اهل مکه و مدینه به پیامبر مراجعه می‌کنند و درباره سلمان فارسی از ایشان می‌پرسند که "آیا سلمان از مهاجرین است و یا از انصار؟"؛ پیامبر در جواب می‌گویند که "سلمانُ مِنّا اهل البیت"؛ یعنی، "سلمان، از اهل بیت ماست"(که این مایه شادمانی‌ای برای ایرانیان مسلمان است). بعد از این اعلام نظر، پیامبر حقوق مقرر برای سلمان را همانند دیگر اعضای اهل خانواده خود قرار می‌دهد؛ یعنی پیامبر این پاسخ را، تنها به عنوان یک موضوع تشریفاتی و یا تعارف مصلحت‌اندیشانه تلقی نمی‌کنند و آنچه که مترتب این بیان است را نیز لحاظ می‌کنند و تأثیر می‌دهند.

 

  پیامبر این دقت نظر را نه تنها در بیان مسائل جدی داشته‌اند، بلکه حتی در مزاح و شوخی نیز از آن عدول نمی‌کردند؛ یکی از نمونه‌های مشهور این موضوع، شوخی پیامبر با پیرزنانی است که روزی در مسیر وی قرار داشته‌اند؛ پیامبر به آن پیر زنان می‌گویند که خداوند زنان پیر را وارد بهشت نمی‌کنند؛ بعد از عکس‌العمل آنان، پیامبر، توضیح می‌دهند که افراد پیر، ابتدا به حالت جوانی باز‌می‌گردند و سپس وارد بهشت می‌شوند.

 

 

 

  پیامبر درباره حضرت زهرا، تعبیر "ام ابیها"( مادر پدرش) را بیان می‌کردند. این تعبیر نمی‌تواند که تنها یک ابراز لطف یا علاقه‌ی عاطفی باشد؛ اگر که توجیه کننده‌ای برای این تعبیر وجود نداشت، پیامبری که صادق است و از سر هوی سخن نمی‌گوید(وَ ما یَنطِقُ عَنِ الهوی)، از بیان آن پرهیز می‌نمود.

 

 حال کنار این تعبیر، این موضوع را مورد دقت و مد نظر قرار دهیم:

 

  در حدیث قدسی، خطاب به پیامبر آمده است که " لَو لاک لَما خلقتُ الأفلاک و لَو لا عَلی لما خلقتُک و لو لا فاطمه لَما خَلقتُکما"؛ در این بیان خداوند به پیامبر می‌فرماید که اگر تو نبودی، آسمان‌ها را خلق نمی‌کردم و اگر علی نبود، تو را نمی‌آفریدم و اگر فاطمه نبود، شما دو تن را نمی‌آفریدم.

 

بانویی که بهانه‌ی آفرینش است، با همین حجت می‌تواند، "مادر پدرش" تعریف گردد که هر شدنی به مدد بودن اوست.

 

الهی که بپذیرد مادر و خواهر معنوی‌ام و چنین باشد.

 

 

 

"به خدا پروانه‌ها پیش از آنی که پیر شوند، می‌میرند."* : برگرفته از سروده‌های سید علی صالحی

 

مهاجرین: مسلمانانی که اهل مکه بودند و به یثرب(مدینه‌النبی) هجرت کردند.

 

انصار: مسلمانان اهل مدینه که میزبان مهاجرین بودند.

 

حدیث قدسی: کلامی از خداوند است که در عبارت، عین سخنان وحی نیست