روز بیست و پنجم اردی‌بهشت را به نام فرودوسی بزرگ و شاهنامه‌ی سترگ، گرامی می‌داریم.

 

 سپاس و فروتنی‌مان پیشکش تمام آنانی که نامدار و بی‌نشان، داستان ایران را و خدای‌نامه را(خدای‌نامک/ خودای نامک/ خدایگان نامه/ کارنامه شاهان. منظور از خدای‌گان پادشاه بوده است و برای بررسی بیشتر می‌توان به کاربرد "هزوارش" توجه نمود) و نامه خسروان را به جان نگاه داشتند و به این پایه استوار زبان پارسی،فردوسی، سپردند. یادشان نیک و روان‌شان در جهان مینوی جاودانه آرام.

 

 

 

 

دریغ است ایران که ویران شود     

          کُنام پلنگان و شیران شود