سبک‌های هنری (10)- ناتورالیسم(طبیعت گرایی- نچرالسیم)

سبک‌های هنری (10)- ناتورالیسم(طبیعت گرایی- نچرالسیم)

 

(10/4/1391-430)

 

 

  تقلید از طبیعت را، برای ایجاد اثر هنری، ناتورالیسم (یا naturalism) می‌گویند. در فارسی معادل این واژه را طبیعت گرایی، طبیعت پردازی، اصالت طبیعت یا فلسفه طبیعت ذکر کرده‌اند.

  برخی از نویسندگان این شیوه معتقدند که ادب و هنر نیز باید جنبه علمی داشته باشد. «امیل زولا» می‌گوید: «همان‌گونه که زیست‌شناسان به بررسی موجودات می‌پردازند، نویسندگان هم باید از این شیوه پیروی کند و جبر علمی و تجربه، باید مورد توجه قرار گیرد.»

برخی از ویژگی‌ها در این شیوة ادبی:

بد و خوب کار، نتیجة جبر و قوانین طبیعت است نه اراده فرد.

  جسم بیش از روح اهمیت دارد و آن هم نتیجه توارث است (چه در نظم و چه در بی‌نظمی). روان و روح، سایه است.

برخی از نویسندگان این مکتب:

امیل زولا

پل الکسی

هویسمان

هانری بک

جرج مور‌

کرتزر Kretzer

 

 

 

تئاتر ناتورالیست(طبیعت‌گرا)

جنبه اصلی این سبک توجه به طبیعت و مظاهر آن است و تفاوت اصلی با رئالیسم در این است که در این‌جا به طور ویژه به طبیعت پرداخته می‌شود و جزئیات امور بیشتر مورد توجه است و پا را از کلی‌نگری فراتر می‌نهند.

 

 

 

  در تهیه این مجموعه نوشتارها، از "دایره المعارف ادبی، عبدالحسین سعیدیان، انتشارات ابن‌سینا"،  "مکتب‌های ادبی، رضا سید حسینی"،  "دروس اختصاصی هنر- جلد اول، علیرضا کوچکی، انتشارات نورین سپاهان اصفهان"، "تقریرات دوره تاریخ هنر" جناب آقای رویین پاکباز و همچنین برخی تحقیقات  جناب آقای احمد احمدی بهره برده شده است.

(مهدی رزاقی)

 

   + مهدی رزاقی - ۸:٥٠ ‎ب.ظ ; ۱٠ تیر ۱۳٩۱