سبک‌های هنری (2)- اومانیسم

سبک‌های هنری (2)- اومانیسم

 (8/8/1390-410)

اومانیسم Humanism (انسان گرایی)

 

   اومانیسم از کلمه Homo لاتین به معنی انسان و اومانیسم به معنی انسان محوری می‌باشد و  به معنای اخص نهضتی بود که در قرن 14 میلادی به عنوان واکنشی بر ضد رفتار و نفوذ اولیاء دین کلیسایی و فلسفه قرون وسطی ایجاد گردید.

این نهضت با جنبش اصلاح دینی در اروپا بروز نمود و سرانجام، اومانیست‌ها به مذهب پروتستان گرویدند و «عذاب‌نگاری» را در هنر ترک کردند و به جنبه‌های شورآفرین زندگی روی آوردند.

این مکتب در همه کشورها در یک زمان به وجود نیامد و مثلاً در فرانسه یک قرن دیرتر از ایتالیا ایجاد شد.

در ایتالیا عده‌ای به جای مدح دینی، به توصیف زیبایی پرداختند و دوباره به آثار ادبی وهنری روم و یونان متوجه گردیدند و برای احیاء آن کوشیدند. به عنوان نخستین کسانی که به هنرهای باستانی روی کردند، می‌توان از بوکاچیو و پترارک نام برد.

این آغاز به فصل‌هایی از قرار زیر انجامید:

- تحصیل زبان و ادب و تقلید از آثار یونان و روم قدیم.

- کاوش‌های باستان‌شناسی

- رویکرد به زبان مردة رومی و یونانی به جای زبان عامه.

 در فرانسه این مکتب در نیمه قرن شانزدهم آشکار شد و یک مجمع هفت نفری به نام پلئیاد Pleiade تشکیل شد که رنسار نیز از  جمله آنان بودند.

 

 تئاتر اومانیست(انسان‌گرا-هیومنیست)

تئاتر انسانی شیوه‌ای است که در آن درام‌نویس، کیفیات روحی انسان را بررسی می‌کند.

 

 

در تهیه این مجموعه نوشتارها، از "دایره المعارف ادبی، عبدالحسین سعیدیان، انتشارات ابن‌سینا"،  "مکتب‌های ادبی، رضا سید حسینی"،  "دروس اختصاصی هنر- جلد اول، علیرضا کوچکی، انتشارات نورین سپاهان اصفهان"، "تقریرات دوره تاریخ هنر" جناب آقای رویین پاکباز و همچنین برخی تحقیقات  جناب آقای احمد احمدی بهره برده شده است.

(مهدی رزاقی)

 

   + مهدی رزاقی - ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ ; ۸ آبان ۱۳٩٠