سبک‌ها و مکتب‌های هنری(7)

سبک‌ها و مکتب‌های هنری(7)

 (28/6/1390-407)

 

مکتب‌های هنری در تئاتر

 

 تئاتر کلاسیک

اصولاً به آن عده از نمایش‌نامه‌هایی اطلاق می‌گردد که در روم و یونان باستان وجود داشته است. "الکترا" اثر«سوفوکل»، "با کانت" اثر «اورپید» و" زن فینیقیگ اثر «آشیل» از جمله این آثار هستند. این نهضت در قرن هفدهم با «مولیر، کرنی و راسین» ادامه یافت. در آثار این مکتب هنری همواره ستایش و نمایش نیکی و جوانمردی، شجاعت، عشق، بخشش و غلبه‌ بر بدی و کینه به چشم می‌خورد.

 

تئاتر سمبولیک(نمادین)

در این مکتب هنری، رنگ‌ها و علائم نشانه‌های خاصی هستند. مثلاً قرمز علامت شهوت،‌ سیاه نشانه مصیبت،‌ سفید نشانه پاکی و نجابت و… است. در این سبک از علائم ـ با وجود روابط معنایی ـ برای بیان مقصود استفاده می‌کنند. از سوی دیگر در سمبولیسم، دریافت خود را از نشانه های طبیعت بیان می‌دارند و هر چیز را نشانه‌ای و نمادی می‌دانند.

 

تئاتر اومانیست(انسان‌گرا-هیومنیسم)

تئاتر انسانی شیوه‌ای است که در آن درام‌نویس، کیفیات روحی انسان را بررسی می‌کند.

 

تئاتر رمانیتک

پس از رنسانس و انقلاب کبیر فرانسه بیشتر شئون زندگی در اروپا دگرگون شد. پیش از آن، در مکتب کلاسیک، غلبه همیشگی خوبی بر بدی وجود داشت و یک وصف ثابت دیده می‌شد و همچنین جلوه‌های مذهبی، ملی و… از عوامل اصلی تئاتر در این دوره بود. اما در رمانتیک  زشتی، بدی، خوبی و نیکی همیشه در حال تغییر می‌باشند. بررسی و تشریح حالات فردی از دیگر آیتم‌های موجود در این سبک می‌باشد.

 

تئاتر رئالیسم(واقع‌گرا)

پس از رمانتیسم، رئالیسم قدم به میدان گذاشت که در آن حقیقت را چه زشت و چه زیبا آن‌طور که هست نمایش می‌دهند. این سبک نیز به تحقیق، درباره حالات نفسانی و زندگی آدمی می‌پردازد.

 

 

در تهیه این مجموعه نوشتارها، از "دایره المعارف ادبی، عبدالحسین سعیدیان، انتشارات ابن‌سینا"،  "مکتب‌های ادبی، رضا حسینی"،  "جلد اول دروس اختصاصی هنر، علیرضا کوچکی، انتشارات نورین سپاهان اصفهان"، "تقریرات دوره تاریخ هنر" جناب آقای رویین پاکباز و همچنین برخی تحقیقات  جناب آقای احمد احمدی بهره برده شده است.

 

   + مهدی رزاقی - ٢:۱٦ ‎ب.ظ ; ٢۸ شهریور ۱۳٩٠