عالمان فریبنده

عالمان فریبنده

(5/10/1388-317)

 

     چنان‌چه به فضل الهی، بر این نوشته حسن و ثوابی متصور باشد، از جمله هدیه به دوست و "آشنایی" که غریب یا "غریبه" می‌نویسد.

 

  نگو "لا اله الا الله" تا این کلمه‌‌ی توحید بگوید : آنچه که جز خداست بِنه. و نگو محمد رسول الله است، اما برای دین او بساط پهن کنی، و الّا تو دروغ‌گویی.(جناب احمد غزالی)

 

   وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِیقًا یَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُم بِالْکِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْکِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْکِتَابِ وَیَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَیَقُولُونَ عَلَى اللّهِ الْکَذِبَ وَهُمْ یَعْلَمُونَ

   در میان آنها [= یهود] کسانى هستند که به هنگام تلاوت کتاب (خدا)، زبان خود را چنان مى‏گردانند که گمان کنید (آنچه را مى‏خوانند،) از کتاب (خدا) است؛در حالى که از کتاب (خدا) نیست! (و با صراحت) مى‏گویند: «آن از طرف خداست!» با اینکه از طرف خدا نیست، و به خدا دروغ مى‏بندند در حالى که مى‏دانند! (متن عربی و ترجمه آیه  از نرم‌افزار المبین)

   گر چه که حسب ظاهر، این آیات در مورد بعضی از عالمان اهل کتاب در صدر اسلام نازل شده بوده، اما ای بسا که این تعابیر فقط برای اهل کتاب و کتاب آنها نباشد و عالمان فاسد اسلامی هم ممکن است که همین روش را با قرآن پیش گیرند.

  تشخیص این گروه که مقاصد غیر خیر خود را در پوشش آیات و کتاب خدا می‌پیچند سخت‌تر است از آن دسته از وسوسه‌گرانی که آشکارا به مبارزه با اسلام و قرآن برمی‌خیزند و به چیزی دیگر فرا می‌خوانند یا آن دسته از ظلم‌کنندگان و بهره‌جویانی که آشکارا به استثمار مردم می‌پردازند. آنان در چشم مردم غاصبان و تصرف‌کنندگانی زورمدار و ظلم‌پرورند که جماعت کثیری را تهدید می‌کنند و با تطمیع قلیلی نیز، پیاده نظام خود را فراهم می‌سازند؛ اما این گروهی که پوستین شفقت و نصیحت و خیرخواهی به تن می‌کنند، مردم آنان را در زمره‌ی ربانیان می‌بینند و ثقه و قابل اعتماد می‌پندارند و اینان به باور مردم نیز خائن می‌شوند.

 آن‌که تطمیع می‌کند یا زر هزینه می‌کند، به زعم خود اندکی هزینه‌ی مالی یا... می‌کند تا نفع دنیایی بیشتری(حسب ظاهر و ای بسا تنها کوتاه مدت) ببرد.

  آن‌که تهدید و تحدید می‌کند، یا از زورمندی بهره می‌جوید، او نیز باید از مال و قوا و اعتبار هزینه کند تا به آنچه که حب آن را دارد برسد، خواه مال باشد و خواه جاه.

  اما آن‌که تزویر می‌کند، به ظاهر کمترین هزینه را می‌پردازد اما ای بسا که از بیشترین عتاب‌ها و عذاب‌ها جزای او گردد. این گروه ممکن است که حتی به الوهیت و الاهیت و ربانیت و روحانیت هم دعوت کنند، اما به آن گونه‌ای از این امور سوق می‌دهند که بتوانند مردم را غافل و فارغ سازند و به استحمار و استثمار برای بهره‌جویی و نفع‌طلبی خودشان بپردازند.

  دعوت آنان به عبودیت، دعوت پنهان‌شان به بندگی و سرسپردگی و فرمان‌برداری خواست‌ و تمناهای‌شان است که آن را به زبان کتاب پیچیده‌اند و در لفاف آیات خدا و قول پیامبر پوشیده‌اند(پوشانده‌اند). اینان دانسته و نادانسته گمان "انا/ نحن ربکم الاعلی" دارند و آن را از زبان آیات قرآن می‌گویند تا مردم بپسندند و بپذیرند و تسلیم باشند و خشنود و شاکر از این تسلیم و بندگی. مردم هم راضی و خوشحالند و حالات روحی و به گمان‌شان معنوی‌شان آنان را حمایت می‌کند. این گروه گام به گام و تا آنجا که مردم بپذیرند پیش می‌روند و بر پذیرش مردم می‌افزایند. اینان مردم را به بندگی و بردگی خود درمی‌آورند و خود را صاحب می‌دانند و از خدا و پیامبر هم در این مسیر بهره می‌جویند و مردم هم گمان آن دارند که آنان جانشینان رسول و نبی خدا هستند. گروهی از آنان خودخواسته و دانسته این چنین می‌کنند و گروهی ممکن است که خود هم درنیافته باشند که فریفته‌نفس یا جهل خود هستند و به خیال خود، برای رضای خدا انجام می‌دهند آنچه را که انجام می‌دهند؛ حال ظاهر آن عمل هم هر چه باشد آن را مباح و یا بیشتر از آن مستحب و بلکه واجب می‌دانند.

 

   + مهدی رزاقی - ٢:٢٥ ‎ق.ظ ; ٥ دی ۱۳۸۸