زان شرح بی نهایت

زان شرح «"بی"  "نهایت"»/ مستغرق/ قد انکسر ظهری/ این جدایی تا ابد نیست*

 

(177)

 

 

بعد رفتنت، بر خرابه‌ام، به سوگ خود نشسته‌ام.

 

 

 

 این بیست‌ونهم دی ماه ما و روز فقدان مادر، مقارن شد با عاشورا. امسال پنجمین سال است و حسین بن علی(ع) پنجمین آل عباء.

 

  مدتی بود که ذهنم با قد انکسر ظهری همراه بود و بعد این عبارت را برای عنوان نوشته‌ای برای یاد بیست‌ونهم دی ماه برگزیدم و بعد از مدتی متوجه شدم که امسال این روز، روز عاشورا هم هست. و برادر که ....

 

فقدان مادر در پنجاه‌وشش سالگی‌ عمر گرامی‌شان بود و این یاد پیوسته، این بار در پنجاه‌وششمین هفته این مکتوب‌هاست. چند هفته‌ای به زادروز ایشان باقی است. و پنجاه‌وشش نیز سن مبارک حضرت زینب هنگام ارتحال‌شان است.

 

 و محرم که شروع سال قمری است و حسین‌ بن علی در پنجاه‌وهفت سالگی عمر شریف‌شان به دیدار حق شتافتند.

 

صل الله علیک یا ابا عبدالله

 

و لا جعله الله آخر العهد منا لزیارتکم.

 

 

 

 

 

همه چی از یاد آدم میره،

 

          مگه یادش، که همیشه یادشه.(حسین پناهی)

 

 

 

این جدایی تا ابد نیست*:

 

 این جدایی تا ابد نیست       برو به امید دیدار(شاعر: لا ادری)

 

 

 

از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه

 

انی رأیت دهراً من هجرک القیامه

 

دارم من از فراقش در دیده صد علامت

 

لیست دموع عینی هذا لنا العلامه

 

...

 

پرسیدم از طبیبی احوال دوست گفتا

 

فی بعدها عذاب فی قربها السلامه

 

....  حافظ

 

 

 

رفتی ز دیده ولی نقش تو برجاست هنوز

 

دامن از اشک هجر تو دریاست هنوز(شاعر: لا ادری)

 

 

 

 

 

 

 

یادش به خیر مادرم!

 

از پیش

 

در جهد بود دائم، تا پایه‌کَن کند

 

دیوار ِ اندُهی که، یقین داشت

 

  در دل‌ام

 

[رفتنش]** به جای خالی‌اش احداث می‌کند. ــ

 

خندید و

 

 آن‌چنان که تو گفتی من نیستم مخاطب ِ او

 

  گفت:

 

«ــ می‌دانی؟

 

 این جور وقت‌هاست

 

که مرگ، زلّه، ...

 

...

 

ملال

 

احساس می‌کند!»

 

شاملو. بهمن ِ ۱۳۵۰

 

بازسروده در ۱۳ خرداد ِ۱۳۷۴

 

 [رفتنش]**: در اصل شعر "مرگ‌اش" آمده و آن را تغییر دادم. همچنین قسمتی از پایان را نیاوردم که با "..." آن را مشخص کرده‌ام.

 

 

 

 

 

هر که رفت، پاره‌ای از دل ما را با خود برد.

 

نیستش؛ نمی‌دونم کجاست، چه می‌کنه. ولی می‌دونم که ندارمش. مجتبی معظمی

 

 

 

محبوب من:

 

  …, why do you sleep so still?
I'll wake you tomorrow
and you will be my fill, yes, you will be my fill.

 

 …, why does it grieve me so?
But your heart seems so silent.
Why do you breathe so low, why do you breathe so low,

 

…,  you look so cold tonight.
Your lips feel like winter,
your skin has turned to white, your skin has turned to white.

 

I loved you my lady, though in your grave you lie,
I'll always be with you
This rose will never die, this rose will never die
.

 

 

 

 

به سوی تو به شوق روی تو به طرف کوی تو

 

سپیده دم آیم،

 

مگر تو را جویم

 

 بگو کجایی

 

نشان تو، گه از زمین، گاهی،  ز آسمان جویم

 

ببین چه بی‌پروا، ره تو می‌پویم

 

بگو کجایی

 

کِی رود رخ ماهت از نظرم؟

 

به غیر نامت کِی نام دگر ببرم؟

 

اگر تو را جویم، حدیث دل گویم-

 

بگو کجایی

 

...

 

یک‌دم از خیال من،      نمی‌روی ای غزال من

 

دگر چه پرسی ز حال من

 

تا هستم من، اسیر کوی توام              به آرزوی توام

 

اگر تو را جویم،    حدیث دل گویم،

 

 بگو کجایی

 

...

 

(شاعر: لا ادری/ تقطیع این شعر را ذوقی برگزیده‌ام و بخش‌هایِ محذوف را با "..." مشخص کرده‌ام)

 

 

 

 

   + مهدی رزاقی - ٤:٢۳ ‎ب.ظ ; ٢٩ دی ۱۳۸٦