قاب به یادگار از دیروز!

 

مصباح دوداندوده به مشکات امروز!

 

بی‌کسمانی فزاینده و تنهایی پرسوز!

 

آن بالش و متّکای آرام و رام، دیروزین گشته

 

و تو را امروز سَری دیگر است و سِرّی دیگر؟