نشئه اُخری/ نشئة تانیه/ آفرینشی دیگر* / رودارود؛ رود، رود**

 

 

 

نشئه اُخری/ نشئة تانیه/ آفرینشی دیگر* / رودارود؛ رود، رود**

 

 

(147)

 

 

بیچاره‌ی دچار تو را چاره جز تو نیست

 

 

چون مرگ، ناگزیری و تدبیر تو محال***

 

 

 

 

 

  چند سال پیش بود (و اگه اشتباه نکنم گویا عید بود) که خبر تصادف دکتر قیصر امین‌پور رو دادند. بعد از اون هم خبر فوتش رو شنیدم؛ ناراحت بودم که اگه باز اشتباه نکنم به واسطه‌ی آقای سهیل محمودی بود که تکذیب اون خبر رو شنیدیم و امیدوار شدم.

 

 

این سالها  گاهی با خوندن مقاله‌ها و دیدن قلم نمکینش خنده به لبهام می‌اومد و گاهی با خوندن شعرهای صادقانش، به عکس....

 

 

 گرچه که خودش گفته بود که «بهترین شعرهای من آن شعرهایی است که هنوز نگفته‌ام و می‌خواهم اگر روزی روزگاری خواستن توانستن بود، بگویم»، ولی ناب‌های بسیاری دارد و از آن میان برخی مثل تکیه کلام و شاهد مثال  بر زبونها تکرار میشن و شاید اون گفته‌اش رو باز بشه از نشونه‌های بلند نظری و فروتنیش، توأمان، دونست.

 

 

  جامع الاطراف  گونگی او و دیده شدنش رو در عرصه‌های مختلف ادبیات و نیز برخی از عرصه‌های اجتماعی و اندیشه‌ای دیگر رو، دوست داشتم و دارم. این سالها رو با درد گذروند و برای او هم "زود دیر شد"** و او دور.

 

 

   از بعد از تصادفش و این سالهای همراه با درد رو، حالا اینجوری بگیم که او و خداوند که میدونستن رفتن بدون مقدمه او برای دوستداراش سخته، این سالها رو سالهای تمرین و آمادگی این جدایی قرار دادند. گرچه که باز سخت بود و تلخ. و لله عاقبة الامور

 

 

  سرودهِ خودش رو در رثای دکتر سید حسن حسینی، امروز باید برای وداع با خودش زمزمه کنیم. داد و بیداد...

 

 

باورم نمی‌شود، کی کسی شنیده است:
زیر خاک گم شوند قله‌های استوار؟

 

 

اینجا، خوندن مقاله‌ی "پنج پرسش بی‌پاسخ" دکتر قیصر امین‌پور رو هم پیشنهاد میکنم(پاسخ به یک نامه بوده است گویا).

 

 

او سه‌شنبه فوت کرد و در سروده‌ای هم از سه‌شنبه گفته است.سه شنبه خدا کوه را آفرید.**

 

 

پیش از این از سروده‌های وی در نوشته‌هام استفاده کرده بودم و حالا یادی دیگر.

 

 

 

 

 

...

 

 

رفتیم و

 

 

سوختیم و

 

 

فرو ریختیم

 

 

با اعتماد خاطره‌ای در یاد

 

 

اما

 

 

آن اتفاق ساده نیفتاد.

 

 

 

 

 

سراپا اگر زرد و پژمرده‌ایم

 

 

ولی دل به پاییز نسپرده‌ایم.

 

 

 

 

 

روی میز خالی من، صفحه‌ی باز حوادث

 

 

در ستون تسلیتها، نامی از ما یادگاری

 

 

 

 

 

رفتیم و پرسش دل ما بی‌جواب ماند

 

 

حال سؤال و حوصله‌ی قیل و قال کو؟

 

 

 

 

 

ما هیچ نیستیم، جز سایه‌ای ز خویش

 

 

آیین آینه، خود را ندیدن است

 

 

 

 

 

اینجا

 

 

هر شام   خامشانه به خود گفته‌ایم

 

 

شاید

 

 

این شام، شام آخر ما باشد

 

 

 

 

 

دگر این دل سر ماندن ندارد

 

 

هوای در قفس خواندن ندارد

 

 

...

 

 

 

 

 

از خاک ما در باد، بوی تو می‌آید

 

 

تنها تو می‌مانی، ما می‌رویم از یاد

 

 

 

 

 

در انتظار آمدنت هستم!

 

 

اما

 

 

با من بگو که آیا، من نیز

 

 

در روزگار آمدنت هستم

 

 

 

 

 

وقتی تو نیستی

 

 

نه هست‌های ما

 

 

چونانکه بایدند

 

 

نه بایدها

 

 

هر روز بی تو

 

 

روز مباداست!

 

 

 

 

 

بگذار دست کم

 

 

گاهی تو را به خواب ببینم

 

 

بگذار در خیال تو باشم

 

 

بگذار...

 

 

بگذریم

 

 

این روزها

 

 

خیلی برای گریه دلم تنگ است!

 

 

 

 

 

چشمان تو عین الیقین من

 

 

قطعیت نگاه تو

 

 

دین من است

 

 

من از تو ناگزیرم

 

 

من

 

 

بی نام ناگزیر تو می‌میرم

 

 

 

 

 

با توام

 

 

ای غم!

 

 

غم مبهم!

 

 

ای نمی‌دانم!

 

 

هر چه هستی باش!

 

 

اما کاش...

 

 

نه، جز اینم آرزویی نیست

 

 

هر چه هستی باش!

 

 

اما باش!

 

 

 

 

 

حرفهای ما هنوز ناتمام...

 

 

تا نگاه می‌کنی:

 

 

وقت رفتن است

 

 

باز هم همان حکایت همیشگی!

 

 

پیش از آن‌که با خبر شوی

 

 

لحظه‌ی عزیمت تو ناگزیر می‌شود

 

 

آی...

 

 

ای دریغ و حسرت همیشگی

 

 

ناگهان

 

 

چقدر زود دیر می‌شود!

 

 

 

 

 

خواستم که با تو درد دل کنم

 

 

گریه‌ام ولی امان نمی‌دهد...

 

 

 

 

 

 

 

 

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم

 

 

بغضم امان نداد و خدا... در گلو شکست

 

 

 

 

 

*آفرینشی دیگر: این عنوان را با نگاه به عبارت "سه شنبه خدا کوه را آفرید" در سروده‌های دکتر قیصر امین‌پور انتخاب کردم.

 

 

**  آن‌گونه که خود دکتر قیصر امین‌پور توضیح داده است و در شعرش نیز به کار برده است، رود یعنی فرزند و در بعضی از نواحی جنوب ایران، مادران در مرگ فرزندانشان "رود، رود" می‌گویند.(تعبیر "رودارود" را هم از اشعار خودشان گرفته‌ام)

 

 

***تمام اشعار این متن، گزیده‌ای از سروده‌های دکتر قیصر امین‌پور است.

 

 

 

 

 

 

 

   + مهدی رزاقی - ۸:٤٥ ‎ب.ظ ; ۱٢ آبان ۱۳۸٦