روستاي من

 

خانه‌ي ما اينجاست/ خانه‌اي بي‌اندوه        

          چند خانه جمع است/ در كنار يك كوه

دوست هستيم اينجا/ با بيابان با آب          

مي‌شوم همبازي/ همه شب با مهتاب

بچه‌ها تابستان/ جاي خواب آن بالاست                

پشت‌بام خانه/ ماه و مهتاب آنجاست

شب همه مي‌خوابيم/ پشت بام خانه                  

زير نور مهتاب/ مثل يك پروانه

مي‌شمارم هر شب/ هر چه در آن بالاست

          بچه‌ها در اينجا/ شب هميشه زيباست

 

ما در اينجا داريم/ يك كلاس ساده

                   سايه‌ي بيدي پير/ روي آن افتاده

يك معلم داريم/ پاك مثل درياست

                   مثل گل‌ها در صبح/ خنده‌هايش زيباست

ياد داده ما را/ شعرهايي زيبا

                   تا بخوانيم آن را/ در ميان گلها

«دوستي يعني گل/ با كمي پروانه»*

                   «روي دوش بابا/ در ميا خانه»*

راستي فهميديد/ من كجايي هستم

                   آفرين گل گفتيد/ روستايي هستم.

* اين دو بيت از شاعر خوب محمد كاظم مزيناني مي‌باشد

 

 

روستاي من، عباسعلي سپاهي يونسي

ناشر:عابد/ چاپ اول 1379

 

در اصل متن، گويا چينش به شكل زير بود:

....

....

....

....

....

   + مهدی رزاقی - ۱٠:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱٢ شهریور ۱۳۸٦