حضرت مادر

برای عزیزی "مادر" و حزن مکرر بیست و نهم  دی ماهم

 

پرده‌های دیدار

 

آیینه‌ها /  در چشم ما چه جاذبه‌ای دارند! /  آیینه‌ها /  که دعوت دیدارند /  دیدارهای کوتاه /  از پشت هفت دیوار /  دیوارهای صاف /  دیوارهای شیشه‌ای شفاف /  دیوارهای تو /  دیوارهای من /  دیوارهای فاصله بسیارند.

 

آه! /  دیوارهای تو همه آیینه‌اند /  آیینه‌های من همه دیوارند!

 

                                                                        قیصر امین‌پور، آینه‌های ناگهان

 

شب‌های هجر را گذراندیم و زنده‌ایم                ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود. (؟)

 

 

 

به سرت گر همه عالم به سرم جمع شوند          نتوان برد هوای تو برون از سر ما

 

فلک آواره به هر سو کندم، می‌دانی                  رشک می‌ایدش از صحبت جان‌پرور ما

 

                                                                                                            (حافظ)

 

چون که گل رفت و گلستان شد خراب             بوی گل را از که جوییم؟ از گلاب(؟)

 

چون که گل رفت و گلستان درگذشت               نشنوی زان پس، ز بلبل سرگذشت

 

 

                                                                                                (مولوی)

 

 

 

هر که او از هم‌زبانی شد جدا                        بینوا شد، گرچه دارد صد نوا

 

                                                                                                (مولوی)

 

 

ترسیدن ما چون همه از بیم بلا بود                 اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم

 

 

         

بلبلی خون جگر خورد و گلی حاصل کرد        باد غیرت به صدش حال، پریشات دل کرد

 

طوطی‌ای را به هوای شکری دل خوش بود       ناگهش سیل فنا نقش امل باطل کرد

 

                                                                                                            (حافظ)

 

 

یاد بعضی نفرات /  روشنم می‌دارد /  ...

 

 

قوتم می‌بخشد /  ره، می‌اندازد/  و اجاق کهن سرد سرایم /  گرم می‌اید از گرمی عالی دمشان

 

نام بعضی نفرات /  رزق روحم شده است /  وقت هر دل‌تنگی /  سویشان دارم دست /

 

جرأتم می‌بخشد /  روشنم می‌دارد.

 

                                    ( نیما یوشیج- علی اسفندیاری)

 

 

من می‌دانم /  و روزی خواهد آمد /  که تعلق من به آسمان /  فزون خواهد گشت، از جذبة زمین بر من /

 

 

. . . آن روز پرواز خواهم کرد /  و پرندگان را خواهم گفت :

 

 شاید بتوان          برای آب و دانه                 به زمین بند نبود.

 

                                                                        (مهدی رزاقی)

 

 

 

همه چی از یاد آدم میره       مگه یادش            که همیشه، یادشه.

 

                                                                        (حسین پناهی)

 

 

وقتی تو نیستی /  نه هست‌های ما /  چونانکه بایدند /  نه بایدها . . .

 

مثل همیشه آخر حرفم /  و حرف آخرم را /  با بغض میخورم

 

عمری است /  لبخندهای لاغر خود را /  در دل ذخیره می‌کنم /  باشد برای روز مبادا

 

اما / در صفحه‌های تقویم /  روزی به نام روز مبادا نیست

 

آن روز هرچه باشد /  روزی شبیه دیروز /  روزی شبیه فردا / روزی درست مثل همین روزهای ماست

 

اما کسی چه می‌داند؟ /  شاید /  امروز نیز روز مبادا /  باشد!

 

وقتی تو نیستی /  نه هست‌های ما /  چونانکه بایدند /  نه بایدها . . .

 

هر روز بی تو /  روز مباداست.

 

                                    (قیصر امین‌پور)

 

 

در جمع من و این بغض بی‌قرار        جای تو خالی.

 

                                                            سید علی صالحی(؟)

 

 

حالا که آمدی /  حرف ما بسیار /  وقت ما اندک /  آسمان هم که بارانی است

 

                                                                                    (سید علی صالحی)

 

 

به بهشت هم نمی‌روم اگر                 مادرم                 آنجا نباشد

 

                                                                                    (حسین پناهی)

 

 

هر که رفت، پاره‌ای از دل ما را با خود برده‌است.

 

                                                            مجتبی معظمی(؟)

 

 

دوست خوب من!    وقتی مادری بمیرد      قسمتی از فرزندانش را  با خود     به زیر گل خواهد برد.

 

                                                                                                                        (حسین پناهی)

 

 

 

برمی‌گردم با چشمانم که تنها یادگار کودکی من است. آیا مادرم مرا باز خواهد شناخت؟

 

ما باید مادران‌مان را دوست بداریم. وقتی اخم می‌کنند و بی‌دلیل وسایل خانه را به‌هم می‌ریزند . . .

 

                                                                                                            (حسین پناهی)

 

 

ای راز!  ای رمز!  ای همه روزهای عمر مرا  اولین و آخرین

 

                                                                        (حسین پناهی)

 

 

یادش به‌خیر مادرم             از پیش در جهد بود دائم       تا پایه کم کند دیوار اندهی که یقین داشت  در دلم

 

مرگش به جای خالیش احداث می‌کند. خندید و آن چنان که تو گفتی من نیستم مخاطب او

 

گفت....

 

            (شاملو)

 

 

 

 

ز دیده گر برفتی نمی‌روی از یاد                    که چشم بد به جمال مبارکت مرساد

 

                                                                                                (حافظ)

 

 

وقتی که دور از همگان /  بخواهی خواب عزیزت را برای آینه تعبیر کنی /  معلوم است که سکوت علامت آرامش نیست.

 

                        (سید علی صالحی)

 

 

تو رفتی و دلم  غمین شد                  قرین آه آتشین شد  

 

                                                                                                از آن شبی که برنگشتی

 

جهان که شادی آفرین بود                 به چشم من غم‌ آفرین شد

 

 

 

 

مسلمانان مرا وقتی دلی بود               که با وی گفتمی گر مشکلی بود

 

سرشکم در طلب درها فشاند             ولی از وصل او بی حاصلی بود

 

                                                                                    (حافظ)

 

 

می‌زنم هر نفس از دست فراقت فریاد              آه اگر نالة زارم نرساند به تو باد       

 

                                                                                               

 

 

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم                    به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

 

                                                                                               

 

هر چه جزء بار غمت بر دل مسکین من است                برود از دل من وز دل من آن نرود

 

آن چنان مهر توأم در دل و جان جای گرفت                  که اگر سر برود از دل و از جان نرود

 

                                                                                                                        (حافظ)

 

 

با هر چه عشق نام تو را می‌توان نوشت  /  با هر چه رود راه تو را می‌توان سرود

 

بیم از حصار نیست /  هر قفل کهنه را با نام تو می‌توان گشود

 

                                                                        (حمید مصدق)

 

 

 

ای خدا این وصل را هجران مکن                   سرخوشان عشق را نالان مکن

 

نیست در عالم زهجران تلخ‌تر                       هرچه خواهی کن ولیکن آن مکن

 

                                                                                                مولوی(؟)

 

 

ناگهان چه زود دیر می‌شود

 

 

                                    (قیصر امین‌پور)

 

 

 

بعد تو هیچ در دل سعدی اثر نکرد                  آن کیست در جهان که بگیرد مکان دوست

 

                                                                                                            (سعدی)

 

 

 

به مادرم گفتم:« دیگر تمام شد» /  گفتم:« همیشه پیش از آن که فکر کنی /  اتفاق می‌افتد / 

 

باید برای روزنامه تسلیت بفرستم»

 

                                    (فروغ فرخزاد)

 

شعر "مادر" ایرج میرزا

   + مهدی رزاقی - ٦:٢۱ ‎ب.ظ ; ٢۸ دی ۱۳۸٥